كرد ، غرايزى كه هر كدامش مىتواند دنيا را به آتش بكشد و از غرايز حيوانات به مراتب خطرناكتر است ، از يك طرف اين استعداد بالا و فكر سرشار و روح با استعداد و اين عقل شكوفا ؛ از طرف ديگر غرايزى كه زندگانى را به آتش مى كشد . نه عدالت اجتماعى را مى فهمد و نه كرامت انسانى را ، و از غرايز حيوانات خطرناكتر است ، چون يك حيوان درنده در بيابان اگر يك حيوان ديگر را شكار كند و بخورد ، تا زمانى كه گرسنه نشده به حيوانات ديگر كارى ندارد ولى انسان هر مقدارى كه درندگى كند بيشتر ميل به درندگى پيدا مىكند و اگر تمام كره زمين را هم تصاحب كند ، بازهم قناعت نمى كند و مى خواهد كرات بالا را نيز تسخير كند . غرايز انسان بسيار خطرناك است لذا بين اين غرايز سركش و آن استعداد عالى كه روح انسان آينه جلال و جمال خداست ( بايد تعادل برقرار شود ) . انسان موجوديست كه تمام كائنات در بدن او منطوى است . طبق يك نقل از آن عارف الهى و آن نماينده بزرگ خداوند بعد از پيغمبراكرم ( ص ) ؛ اميرالمؤمنين على ( ع ) كه انسان شناس اول است به انسان خطاب مىكند كه : أتزعم انّك جرم صغير ؟ آيا خيال مى كنى كه يك جسم شصت كيلو ، هفتاد كيلو يا پنجاه كيلويى هستى و گمان مى كنى كه اسير قوانين فيزيك و كيميا ، و يك موجود مادى هستى ، نه به اين عنوان خود را نگاه نكن كه هلاك مى شوى ، بلكه روحى دارى